Graag plaatsen wij de volgende oproep:

“Open oproep: wie beschikt over origineel historisch beeldmateriaal van de Korenmarkt, zijn bewoners en ‘gebruikers’?
Stad Gent is momenteel bezig met de heraanleg van de Korenmarkt. Nadien volgen ook het Emile Braunplein, de Belfortstraat en de omliggende straten. Dit project kreeg de naam KoBra.
Als onderdeel van KoBra wordt een ‘muntenroute’ aangelegd door Gent langs het traject van de middeleeuwse handelsroute Brugge-Keulen. Die ‘munten’ zullen worden ingewerkt in de bestrating. Elke munt krijgt een verschillende beeltenis, die verwijst naar een aspect van de geschiedenis van die plek. Elke beeltenis is gebaseerd op historisch bronnenmateriaal: tekeningen, foto’s, objecten, teksten, kaarten,… Veel van dit materiaal is beschikbaar in openbare collecties (archiefinstellingen en musea, voornamelijk in Gent) en ook ontsloten via digitale en andere toegangen (Beeldbank Gent, MovE) maar ongetwijfeld wordt ook veel in privé-bezit bewaard.
Daarom deze oproep: wie over foto’s, tekeningen, reclamefolders, krantenartikels, verhalen… in verband met de geschiedenis van de Korenmarkt beschikt en die ter beschikking van dit project wil stellen, wordt vriendelijk uitgenodigd contact op te nemen met Guy Dupont, Dienst Stadsarcheologie, Stad Gent: email Guy.Dupont@Gent.be.
Alvast bedankt voor uw interesse!”

...

Hebt u materiaal dat dienstig kan zijn aarzel dan niet om Guy Dupont te contacteren. Op deze site verscheen reeds een artikel over de Sarma, het door de een opgehemelde en door de ander verguisde warenhuis van de jaren zestig van vorige eeuw.
U kan het hier nog eens lezen.

Henri Pirenne (1862-1935) is zonder twijfel de meest vermaarde Belgische geschiedkundige. Na zijn studie Letteren en Wijsbegeerte in Luik werd hij benoemd als professor in de middeleeuwse geschiedenis aan de Universiteit Gent. Hij doceerde over de groei van de middeleeuwse steden en de rol van de islam bij de val van het Romeinse Rijk. Gefascineerd als hij was door wetenschappelijke disciplines als sociologie, economie en psychologie, nam hij als eerste Belgische historicus een kijkje buiten de muren van zijn eigen vakgebied. Zijn inspirerend onderwijs maakte hem tot de vader van de zogeheten Gentse historische school. Zijn monumentale werk Histoire de Belgique en zijn Pirenne-these over de invloed van de islam op de (West-)Europese geschiedenis, maken hem tot op heden bekend in binnen- en buitenland. Deze site wil inzicht geven in de ontstaanscontext en het wedervaren van die these, neergeschreven in zijn Mahomet et Charlemagne.
...
Vernederlandsing van de Gentse Universiteit
De oorlog doorkruiste en beïnvloedde de strijd voor de vernederlandsing van de Gentse universiteit. De heropening van de universiteit als Vlaamse instelling door de Duitse bezetter zou een splijtzwam worden binnen de Vlaamse beweging, die voor lange tijd een einde maakte aan de geestdriftige eendracht die de campagne ten gunste van de vernederlandsing had gekenmerkt. Overspoeld door anti-Duits patriottisme opteerde het merendeel van de Vlaamsgezinden ervoor om hun politieke eisen ondergeschikt te maken aan de vorming van een Union sacrée in dienst van het bezette vaderland. De Vlaamse publieke opinie keerde zich heftig tegen de 'Von Bissinguniversiteit', één van de cruciale Duitse initiatieven in het kader van de zogenaamde Flamenpolitik.

Lees hier het volledige verhaal.

Notities: bron: http://www.henripirenne.be/

Op deze foto van 22 november 1980 ziet u linksonder (ik zeg het maar voor de zekerheid om alle misverstanden te vermijden) een Gents Manneken Pïs.
Het bronzen beeldje is een replica van het beeldje dat oorspronkelijk dateert van 1634 volgens de De Sosseteit van de Gensche Mannekes Pies Twielink. Op de site van laatstgenoemde eerbiedwaardige 'sosseteit' zult u trouwens ontdekken dat het ventje een tweelingbroertje Pis heeft, nen Pis bis dus.
Het hoe en wat van dit manneke van de Kraanlei, althans mijn versie, vertelde ik reeds in 2004 in een stukje over 'Het Gentse Manneke Pis'. Bij 'De Sosseteit van de Gensche Mannekes Pies Twielink' vindt u nog wat andere versies. Mocht u er ook nog andere kennen dan hoor ik het wel.
Nog even meegeven dat Manneke Pis op de foto vergezeld is van Gaston 'Stany' Plaetsiers(+) destijds van de dekenij van het Sint-Veerleplein, mijn oom, die trouwens een fotozaak had op de hoek van het Sint-Veerleplein. Rechts ziet u André Vanhove(+), toenmalig Schepen van de Stad Gent.
Voor André werd in de toegangsruimte van het Huis van Alijn een herinneringsplakket aangebracht.
Voor oom Stany hangt dit plakket vanaf nu dus hier... zijn verhaal vertel ik later wel eens.

Notities: PS: Als u morgen tijdens de Patersholfeesten langs de Kraanlei passeert, en dat kan bijna niet anders, kijkt u dan af en toe eens omhoog. U zult het Manneke zeker opmerken.
Of het dan zal pissen?
Wie weet...

...is nu een mooie parapluwinkel... ;)



Waar het gebouw zich bevindt kan je makkelijk uit de vroegere naam afleiden. Misschien hebt u daarnaast bij Pol al eens een 'dreupelken' gedronken om de aankoop van uw nieuwe paraplu te vieren?
Wist u echter dat dit gebouw het gildehuis van de visverkopers is dat in 1506 werd gebouwd? Dat tot 1688 het plein waar dit gebouw bij staat de vismarkt van Gent was? Dat een goed jaar later plots een ander plein als vismarkt werd gebruikt?
Waarom deze verwisseling van plein gebeurde leest u hier .
En natuurlijk waren er ook weer paters in het spel betrokken...

Op de site van vzw De Trap kan je een overzicht over leven en werk van de schrijver Paul Kenis vinden.

Bij 'Literair Gent' lees je over hem o.a. het volgende:
...
'Paul Kenis was journalist, ambtenaar en auteur van romans en verhalen. Niettegenstaande hij in Gent noch geboren, noch overleden is, mag de Arteveldestad beslist zijn stad worden genoemd. Na zijn geboorte vestigde het gezin Kenis zich in Turnhout. Op 12-jarige leeftijd, in oktober 1898, werd hij ingeschreven als Gentenaar en woonde hij in de Scheldelaan. In juli 1902 verhuisde hij naar Destelbergen maar in november 1904 kwam hij opnieuw naar Gent, ditmaal woonde hij in de Rabotstraat. Twee jaar later, in oktober 1906, keerde hij terug naar Destelbergen. Naar verluidt kunnen daar zijn initialen nog steeds worden gelezen in een eeuwenoude boom in de Beukendreef. Na de Eerste Wereldoorlog koos hij voor Brussel. '
...




Mijn kennismaking met deze schrijver was door zijn boek over Lieven De Myttenaere, lakenkooper te Gent (foto). Het is een meeslepend boek dat je mee op stap neemt door het Gent tijdens de godsdiensttroebelen. Van een en ander kom je meer te weten door een klik op de foto.

Maar Paul Kenis schreef natuurlijk meer... en ook dat vind je terug op de site van vzw De Trap.
Veel leesplezier...

Peter verrast mij met een tweetal foto's waarachter een mooi verhaal schuilgaat, namelijk dat van de 'Baileybruggen'.
De ene foto toont een dergelijke brug over de Leie te Drongen (Drongensesteenweg) die in 1969 werd afgebroken en de brug op de andere foto wordt door Adrien gesitueerd ter hoogte van de huidige De Smetbrug over de Verbindingsvaart dus.

Beide foto's zijn afkomstig van de interessante site van Patrick Claeys die over het ontstaan en de toepassing van de 'Baileybridges' handelt. Hij gaf mij toestemming om deze twee foto's hier te plaatsen. Het loont zeker de moeite om deze site met een uitgebreid bezoek te vereren.

Zoals te lezen is op de voormelde site is een “baileybrug” een type modulaire paneelbrug (vakwerkbrug), m.a.w. ze is opgebouwd uit panelen (vakken) die met elkaar verbonden worden. Het is een militaire brug ontworpen door sir Donald Coleman Bailey (1901-1985) in 1940 en vooral ingezet op het einde en na de Tweede Wereldoorlog. Ze werd ontworpen om met mankracht ( dus zonder machines ) gebouwd en ingezet te worden.



Bij het begin van de bezetting van Gent in 1940 werden om de bezetter te hinderen 33 bruggen in Gent opzettelijk vernield. Peter Taghon geeft in zijn boek 'Gent, mei 1940' (1986, Historica) een lijst weer van deze op 23 en 24 mei 1940 opgeblazen bruggen . Voor het opblazen van de, toen net ingehuldigde Terplatenbrug bijvoorbeeld, waren niet minder dan drie pogingen, telkens met een zwaardere springstoflading nodig. Uiteindelijk begaf de brug, zij het met een dode, verschillende gewonden en enorme schade aan de omgevende huizen tot gevolg.Ook elders was sprake van veel nevenschade.
Bij de bevrijding van Gent in september 1944, het einde van WO II, werden door de terugtrekkende Duitsers ook verschillende bruggen vernield (De bevrijding van Gent, Jean-Paul Marchal, 1980, J.Verbeke) . Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat de Duitsers de voorheen bestaande bruggen in een identieke staat zouden hebben hersteld tijdens de bezettingsperiode. Veel van deze bruggen zulllen dus waarschijnlijk noodbruggen of -oplossingen zijn geweest.


Tenslotte was er de bevrijding met de komst van de Engelsen. Die hebben met hun Baileybrug-systeem een deel van die (al dan niet nood-) bruggen vervangen. Dat sommigen van die bruggen lang daarna nog bestonden bewijst de brug in Drongen die pas in 1969 werd gedemonteerd. Op de site van de Bailey-bruggen kan je trouwens zien dat deze bruggen nog steeds gebruikt worden.
Ik wil bij deze dan ook een oproep plaatsen om, indien u foto's of informatie hebt over de toepassing van baileybruggen, vroegere of nu nog bestaande, die naar hem door te sturen. U kunt hem bereiken door hier te klikken.
Vanzelfsprekend mag u ook steeds naar mij doorsturen, ik zorg dan dat ze terechtkomen op de Baileybrug-site.

Notities: Idee : Peter Erauw
Foto's : Patrick Claeys (site Baileybrug.info)
Tekst : Paul

In 1835 verscheen van Jozef Bernard Cannaert het boek 'Bydragen tot de kennis van het oude strafrecht in Vlaenderen: verrykt met vele tot dusverre onuitgegevn stukken'. Verder in het boek staat nog als ondertitel: 'En voornamelyk te Gend gedurende de XIV, XV en XVI eeuwen'.
Door omstandighden was J. B. Cannaert kort na de Belgische Omwenteling in de archiefzalen van de stad Gent terechtgekomen. Meer daarover en over Jozef Bernard Cannaert zelf.kunt u op de site van Literair Gent lezen.
Uit het voorwoord en de ondertitel van dit boek blijkt dat Cannaert zich rijkelijk heeft bediend van de in de archieven van de stad Gent aanwezige stukken. Wat er in resulteert dat er heel veel informatie over het Gent van die tijd tussen de regels te lezen valt. De door hem behandelde periode strekt zich dus uit van de veertiende tot de zestiende eeuw. De 'H'eerlijke tijd van voor en tijdens de godsdiensttroebelen en de periode onder onze goede oude Karel komen hier terug tot leven.
Als u zich al eens heeft afgevraagd hoe dat nu alemaal zit met de verhalen over het levend verbranden, afhakken van ledematen, levend begraven, banissement, de galgevelden, de tortuur en de brandmerking met den sleutel, de bekende strafplaatsen in Gent en nog meer van dat fraais, dan moet u zeker eens in dit boek bladeren.
U vindt de integrale versie hier .
Veel leesplezier...

De digitalisatie van oude boeken staat niet stil. Meer en meer boeken komen op 'Google Books' ter beschikking.
Ook dokumenten en almanakken bijvoorbeeld. Allemaal heel interessant natuurlijk en als het om informatie over Gent gaat dan wordt het dubbel interessant.




Zo zijn nu op Google Books een aantal uitgaven van de 'Nieuwen utilen Almanach en Wegwijzer der Stad Gend in 't bezonder, en van de provincie Oost-Vlaanderen in 't algemeyn.', in 't kort de 'Wegwijzer van Gend'.
Wie hier al wat mee vertrouwd was van in het stadsarchief weet waar ik het over heb...
Wie dit niet kent en in de geschiedenis van Gent geïnteresseerd is zal verrast opkijken.
Kortom, volgende uitgaven zijn reeds volledig, zeggende integraal, online raadpleegbaar :

1824
1825
1827
1829
1830
1838
1839
1853
1858

Blijkbaar komen er nog meer edities bij in de toekomst.
Alvast veel lees- en opzoekplezier... en prettige feestdagen!!

Notities: Met dank aan Adrien voor de tip!

De voorouders in mannelijke lijn van deze familie zijn tussen 1565 en 1750 te vinden in Zomergem en Waarschoot.
Rond ca. 1750 verhuisden Petrus MEERESONNE en zijn echtgenote Joanna Sierens van Zomergem naar Aalter. Hun zoon Petrus Frans MEERESONNE (+1833), gehuwd met Joanna De Zutter (+1819) werd landbouwer te Bellem. Weer een zoon, Augustin MEERESONNE (°1796/+1861), gehuwd met Eugenie De Reu (+1854), landbouwer zoals zijn vader. Zij hadden 3 kinderen, inge­schreven als MEIRESONNE: IDA (01837/+1916), PAULINE (01839/+1918) en AUGUST (01843/+1913). Zij hadden reeds in 1866 een brouwerij op het Dorp te Bellem, naast de pastorij. Dit gebouw werd gehuurd van baron de Kerchove d'Exaerde. De brouwerij werd in 1900 overgenomen door Octaaf Lootens, die huwde met IRMA MEIRESONNE (01871/+1908), dochter van August (zie verder). De Duitsers namen al wat koper was mee tijdens Wereldoorlog I en dus ook de brouwketels. Het bleef bij een gewone bierhandel.
AUGUST MEIRESONNE (01843/+1913) huwde met Marie David (+1914). Hij richt­te, na zijn huwelijk in 1871, een nieuwe brouwerij, "De Hopdrank" genaamd, in te Landegem aan de latere Brouwerijstraat. Van twee schuren maakte hij een bedrijfsgebouw met aanpalende woonst. (zie ook opmerking Eric Plovyt onderaan)
In 1918 werd "De Hopdrank" door de terugtrekkende Duitsers opgeblazen.

Notities: bron: Frans (Marcel) de Bleecker, De Wees, jg 19 nr.4, maart 2005

Het beoemde meesterwerk van de gebroeders Van Eyck, het 'Lam Gods', dat zich in de Sint-Baafskathedraal te Gent bevind, komt regelmatig nog eens in het nieuws.
Of, iemand heeft een nieuwe theorie uitgedokterd die de schuilplaats van het gestolen paneel van de Rechtvaardige Rechters gaat onthullen, of, zoals recent in de pers bleek, ontstaat er weer eens heisa omdat het Lam Gods ge- of misbruikt wordt in een of andere (reclame)stunt.

Als er met zijn beroemde Lam wordt gesold schiet de goegemeente blijkbaar uit haar krammen.... nochtans heeft het al ergere zaken meegemaakt én overleeft dan enig parodieel gestoei met zijn compositie. Leest u onderstaande relaas maar eens en vraagt u zich dan eens af of het arme schaap nog niet genoeg heeft afgezien...

"Het meesterwerk van de gebroeders Van Eyck, sinds eeuwen zorgvuldig onderhouden en regelmatig gerestaureerd, was nog in zeer goede staat ter plaatse tot de Franse Revolutie. In 1794 werden de panelen uit de Veydtkapel gehaald en overge­bracht naar Parijs waar zij aankwamen in 1795. Zij werden geres­taureerd in het Musée Napoléon en nadien tot in 1815 geëkspo­seerd, waarna de vier centrale panelen gerepatrieerd werden. Deze werden, na een transit in Brussel in 1816, terug in de Veydtkapel geplaatst. De luiken werden, met uitzondering van Adam en Eva aan een Brusselse kunsthandelaar verkocht en kwamen nadien in een Duitse verzameling terecht om in 1821 in het museum van Berlijn te belanden.
In 1822 ondergingen de panelen van Gent beschadigingen ten gevolge van een brand van de bedakking van de kooromgang van de katedraal en een restauratie werd overwogen. In 1823 waren de luiken in restauratie in Berlijn.