Gent is de laatste tijd in de ban van de kiekens. Het Nieuwsblad wijdt er zelfs een artikel aan getiteld 'Heel Gent wil adoptiekip'. Geen enkele Gentenaar zou het echter in zijn hoofd halen zich, in zijn liefde voor de kiekens, zo te vereenzelvigen met zijn geliefkoosd pluimvee dat hij er ook naar wil genoemd worden.

En toch...er is er eentje geweest, al was het om heel andere redenen.

In het artikeltje over 'Het Brughuizeken' hadden we het al over Joseph Jacques Kieckepoost, den begrafenisondernemer. We weten ook dat deze brave man zich in zijn spaarzame vrije tijd bezig hield met het maken van grootse plannen en ontwerpen ter meerdere glorie van zijn geliefkoosde 'stad Gend' (en zichzelf ook natuurlijk).
Een en ander beschreef hij in zijn boek uit 1824:
'Den ontwerp-maeker van Oost-Vlaenderen, ofte Kasteelen in Spagnien'

In dit boek ontvouwde hij zijn ideeën en sommige daarvan werden heel gedetailleerd uitgewerkt zoals het onderstaande bijvoorbeeld.
...
EERSTE ONTWERP van WERKINGEN EN VERBETERINGEN VAN DE STAD GEND EN OMLIGGENDE DORPEN.
Het aanleggen van de Drongense steenweg en een vaart naar Drongen. “Het geval is, dat men van over langen tyd met verlangen betragt heeft eenen weg met eene daer nevens loopende diepe bevaerbaere vaerd van Gend op Drongen, eene zeer bezagte Prochie, afgelegen door de jegenwoordige omdraeyende en bynae ongebruykbaere straeten, omtrent twee mylen van deze Stad.”

…/…
“Om dezen weg regt te maeken, eene lyne zoude moeten getrokken worden van den Toren van Akkergem tot Gend op dien van Drongen , zonder agt te nemen op het belet, 't welk eenig gebouw ofte andere zaeke mogelyks zoude konnen te wege brengen.” ...

Kieckepoost was zo geobsedeerd door dit ontwerp, dat later toch in een iets minder megalomane versie werd gerealiseerd, dat hij een beetje raar begon te doen. De toelating om dit plan ten uitvoer te mogen brengen moest van Willem I, onze toenmalige koning komen en deze schoof een en ander op de lange baan. Kieckepoost werd door de administratie van het kastje naar de muur gestuurd en slaagde er maar niet in om het project van de grond te krijgen. Ook al voerde hij aan dat hij zelf alles zou bekostigen (mits een aantal langlopende concessies natuurlijk, zo gek was hij nu ook weer niet).
Zijn obsessie was zo groot dat hij zelfs aan Willem I de toelating zou vragen om zijn naam in 'Kiecke' te mogen veranderen als hij zijn plan mocht uitvoeren. De nieuwe weg zou dan de Kieckeweg gaan heten. In zijn boek schrijft hij het zo:
...
Den weg zou zyn begin nemen aen de Akkergem-straet, en eyndigen aen het Drongen Ponte-Veêr. Hy zou genaemt worden Kieckeweg (1), (bevattende de twee eerste syllaben van den naem van den Ondernemer), indien het hem vry stond eene benoeminge te geven; ten waere het aen Uwe Majesteyt beliefde hem anders te noemen.
...
Want groots zag hij het wel en geen superlatief werd gespaard om de koning te paaien:
...
Alsdan, Sire, ah! wat eene vreugd, als men de inwoonders van Drongen en de omliggende dorpen zoude hooren roepen, Leve Oranje, en beantwoord worden door een weder geroep van die van Gend; Vivat oranien. En wat nog eene grootere vreugd, als men vaderlandsche vaendels zoude zien waeyen op de beyde torens, en Z/yne Majesteyt zien bezigtigen den Kieckeweg, die men vryelyk zoude mogen vergelyken by dien, genaemt Long Champ tot Parys
. ...

Zo zie je maar dat er toch altijd uitzonderingen zullen zijn die heel ver willen gaan om toch maar hun plannen te kunnen uitvoeren en die zelfs bereid zijn zich daarvoor 'kiecke' te laten noemen. Gelukkig is een en ander niet doorgegaan, want zeg nu zelf, een uitdrukking als 'hij is bij Kieckepoot' om aan te geven dat iemand overleden is klinkt toch nog altijd sympathieker dan 'hij is bij de Kieckes'.

Was het nu tot een breuk gekomen tussen J.J. Kieckepoost en Willem I? Hadden de Oranjes het helemaal verknald bij 'den Ontwerpmaeker'?
Helemaal niet.
Napoleon Destanberg laat ons weten dat zelfs na de omwenteling de Oranjes in de bovenste schuif lagen bij Kieckepoost. OK, zijn geestelijke gezondheid was er misschien wat op achteruit gegaan, maar voor de rest was hij nog heel levendig. Leest u zelf maar:
...
11 Juni. 1831 - Kieckepoost, schrijver van "den Ontwerpmaker ", teekenaar van het plan van den steenweg Akkergem-Drongen, doorloopt de stad en deelt oranjekleurige brochuren en oranjeappels uit. Volgens de Gazette van Gent kost deze mildheid hem eene “ pandoering “. 's Avonds werd hij in den Mammelokker, en een tiental dagen later, naar een krankzinnigengesticht gebracht. (2)
...
Een en ander kunt u zelf ook nalezen want het boek van J.J. Kieckepoost kunt u vinden op Google Boeken. Ook al zijn andere plannen en ontwerpen zijn er in beschreven.
U vindt het door op de foto te klikken.
Veel leesplezier....en let een beetje op met de kiekens.

Notities: (1) Hier is licht te gevoelen dat, als Zyne Majesteyt het maeken van den weg zou hebben toegestaen , ik haer alsdan zoude verzogt hebben de toelating van mynen naem in dien van Kiecke te mogen veranderen.
(2) vermelding in N. Destanberg over Gent tussen 1830-1840. (met dank aan Adrien voor de tip)
Bron tekst: Den ontwerp-maeker van Oost-Vlaenderen, ofte Kasteelen in Spagnien, Joseph Jacques Kieckepoost,Kierdorff, 1824.
Foto: Google Books

UGent viert ingenieur met 80-jarig diploma (20-2-2008)
Op 22 februari viert de alumnivereniging van de faculteit Ingenieurswetenschappen (AIG) één van haar alumni die 80 jaar geleden afstudeerde als burgerlijk ingenieur. Dit is een unicum in de 132-jarige geschiedenis van de vereniging. Ir. Paul Hebbelynck behaalde in 1927 met onderscheiding de titel van burgerlijk werktuigkundig ingenieur. Op 22 februari, tijdens de algemene vergadering van AIG, zal de jubilaris (nu 102 jaar oud) gevierd worden.

Ingenieursfamilie
Paul Hebbelynck werd geboren in 1905 te Gent. Zijn vader was ingenieur; en ook zijn zoon en drie van zijn kleinkinderen behaalden hetzelfde diploma. Ir. Hebbelynck stamt uit een oude Gentse familie, die bevriend was met Lieven Bauwens. De familie stichtte de spinnerij Desmet-Guesquier (vandaag het MIAT), één van de eerste mechanische spinnerijen. Na WO I richtte de familie samen met andere textielfabrieken en banken de ‘Union Cottonière’ (nu UCO) op. Paul Hebbelynck volgde zijn vader, na diens overlijden, op als bestuurder-directeur van UCO. Hij bracht de rest van zijn loopbaan door bij UCO, waar hij de fabrieken in Brugge (UCO-Yarns) en in de Maïsstraat (UCO-E.J.Braun) liet bouwen. Vandaag is hij er nog steeds ere-ondervoorzitter

Notities: bron: persberichten UGent

Jos de Mey werd geboren op 10 februari 1928 in Sint-Denijs-Westrem. Hij studeerde en doceerde aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te Gent. Ook doceerde hij aan het Stedelijk Hoger Instituut voor Architectuur in Gent. Jos de Mey was diverse malen gastdocent aan het Instituut voor Kleurenpsychologie in de Oostenrijkse plaats Salzburg.
Op 40-jarige leeftijd begon Jos de Mey te schilderen. Verschillende kunstkenners noemen hem een kunstzinnige individualist binnen het hedendaagse kunstgebeuren. Er zijn relaties en herkenningen in zijn werk met ideeën en werkwijzen van Magritte, Delvaux, Willink, Arcimboldo, Bruegel, Ensor en Escher. Zijn stijl heeft echter een geheel eigen karakter en invulling. Ieder kunstwerk van Jos de Mey toont wel een vals perspectief in een spel van licht, kleur en schaduw en geeft een naar perfectie zwemende weergave van gras, baksteen, bomen, hout, wolken en andere dagelijkse materialen en dingen uit de natuur of de gebouwde omgeving. Architectuur en natuur worden in de schilderijen behandeld omwille van hun materie, hun structuur, omwille van de lichtinval en om hun ruimtelijk zijn.
Jos de Mey overleed te Gent op 22 december 2007.

‘OOG & Blik, een andere kijk op gezichtsbedrog en het werk van kunstschilder Jos De Mey.’

Momentel loopt er een tentoonstelling van Jos De Mey in het Museum voor de Geschiedenis van de Wetenschappen, Krijgslaan 281 (gebouw S-30), 9000 Gent. In de tentoonstelling worden de verschillende thema’s van optische illusies rijkelijk met voorbeelden geïllustreerd. Er wordt ingegaan op het fenomeen licht, de werking van het oog en hoe de illusies geïnterpreteerd worden. Van de kunstschilder worden een dertigtal representatieve werken getoond.

Deze tentoonstelling is toegankelijk elke werkdag tussen 15 februari en 16 mei 2008 van 10 tot 12 uur en van 14 tot 17 uur. Ook op de zondagen van 24 februari, 30 maart en 27 april telkens van 14 tot 16 uur zal de tentoonstelling te bezichtigen zijn.
Meer info is te verkrijgen bij Prof. Danny Segers, Directeur Museum voor de Geschiedenis van de Wetenschappen, tel. 09 264 49 30, email Danny.Segers@UGent.be .

Een impressie van zijn werken vindt u alvast hier .en hier .
En deze mag u zeker niet missen...vergeet zeker niet de tentoonstelling zelf te bezoeken.

Notities: bron tekst: persberichten UGent
bron foto :http://im-possible.info/english/art/mey/
bewerking: Paul

Sommige dingen ken je alleen van horen zeggen. Zaken die je links of rechts opvangt van een oudere Gentenaar en die je plezant in de oren klinken maar niet echt kan plaatsen of niet begrijpt; Leuk klinkt het wel die oude gezegden en al vlug neem je ze over en ga je ze ook gebruiken of misbruiken natuurlijk.
Zo gaat dat ook met bijvoorbeeld de uitdrukking: ''t es ne lochten Genteneire' . Talrijke malen reeds heb ik dat door oudere Gentenaars schertsend horen zeggen. In steeds andere, voor hen blijkbaar overduidelijke situaties werd die uitdrukking eruit geflapt.
Telkens riep dit andere beelden bij mij op. Nu eens het beeld van een jolige, zich van God noch klein pierke iets aantrekkende leutigaard, die steeds een nieuwe grol klaar heeft. Dan weer zag ik een zingende, zwalpende, zichzelf steeds herhalende dreupeldrinker de armen rond een paal geslingerd. En zelfs de rokkenjagende bon-vivant, die naar zijn zoveelste affaire fladderde, doemde een keer voor mijn ogen op. Ik maakte natuurlijk altijd een vergelijking met de persoon over wie iets werd gezegd, vandaar mijn gedachtenspinsels.
Adrien zei mij onlangs: " d'r waren ook zwoare Genteneirs". Ja, daar twijfel ik niet aan, die zijn er nog want ik zie ze alle dagen in 't stad rondlopen. Volgens mij zijn er zelfs meer van die soort dan van de 'lochte Genteneirs'.
Toen uit de daarop volgende discussie bleek dat er ook nog 'dansende leeuwkes' betrokken waren in het verhaal en het allemaal over vroegere, ietwat bizarre stadsgenoten ging, smeekte ik hem om mij nu eindelijk eens het fijne van dit alles te vertellen. Kwestie van verlost te worden van zekere waanbeelden over bepaalde 'menschentypen' bij het horen van die oude uitdrukkingen. Mijn smeekbede werd verhoord, want via deze link werd uiteindelijk mijn nieuwsgierigheid bevredigd en kon ik ontdekken wat er nu precies achter dat hele gedoe van lochte, zware en zich als leeuwkes voordoende Gentenaars zit.
"Voor euwen nieuwjaar vanwege de KBOV", zei hij mij nog.
"Awel merci, Adrien, 't es nen schuunen cadeau!. Ik kan weer rustig slapen nu."
Uiteindelijk vond ik ook nog een schets van Jules De Bruycker die als basis voor een olieverfschilderij heeft gediend. Het schilderij noemt ook 'De lochte Gentenaars'. U vindt hem hier

Voor een bijpassende foto bij dit broksken* ga ik passen. Want ik weet niet of ik nu een lochte Gentenaar , nen zware Gentenaar of enen die er uitziet als nen 'lieuw zonder tanden' moet bijplaatsen. 't Is mij wat te delicaat.
Maar enfin, ga morgen maar eens rustig in de Veldstraat wandelen en kies voor uzelf het bijpassende beeld. Keus genoeg van iedere soort volgens mij.

En nee, u moet GEEN foto's doorsturen, helemaal niets, dank u.

Notities: Tekst: Paul

*brokskens zei Lodewijk De Vriese over zijn stukjes, vind ik echt prachtig!! Heb zin om de ondertitel van deze site te wijzigen in '...in stukskens en brokskens...'

Onlangs ging ik bij Marcel De Bleecker mijn exemplaar van zijn nieuwwste boek ' HOOR! DE MUZIKANTEN! Harmonie, fanfare, symfonie, brassband, big band… in Oost-Vlaanderen 18e – 20e eeuw ophalen (tussen haakjes,dit is een prachtig naslagwerk met allerlei weetjes en mooie foto's, het lezen zeker waard).

Marcel verraste mij toen met een aantal foto's van de situatie op de Geuzenberg begin 20e eeuw (ik had hem ooit bij gelegenheid verteld dat ik hier mijn jeugd had doorgebracht) en de foto's waren voldoende reden om de boeken even dicht te gooien en te mijmeren over vroeger. Zoals het er op de foto's uitziet heb ik natuurlijk zelf niet gezien, zo oud ben ik nog niet. Wel heb ik het dempen van Blaisantvestje meegemaakt zoals ik in vroegere stukjes hier al schreef. (zie 'T Zand)


Op de foto hierboven zie je de, nu verdwenen, kemelbrug tussen de Blaisantvest en het Berouw. Toen men de vaart had gedempt bleef deze brug nog jarenlang staan. Ze liep over een langgerekte ovale vijver, een restant van de vroegere vaart.
In en rond deze vijver, die trouwens voor ons jonge pagadders verboden gebied was, hebben vele buurtjongens en -meisjes, ondanks het verbod, zalige uurtjes doorgebracht. Aan beide uiteinden was er een zacht glooiend grasveld, waar het in de zomer zalig liggen was. Veel kortstondige bakvisliefdes zijn op zwoele zomeravonden op deze hellingen ontstaan, ook de mijne natuurlijk.

Na een klik op de foto kunt u de thesis 'De Groote Oorlog bekeken door een pince-nez. Edward Anseele, het socialisme en de bezetting van Gent' van Willem Dedobbeleer lezen.
Zijn thesis is gezien de periode van het jaar net op tijd verschenen.
Veel leesplezier...

Notities: Foto : Paul (tentoonstelling Eedje Anseele in de Bank van de Arbeid, december 2006)

Meer over Romain Deconinck (Gent, 7 december 1915- 1 december 1994) :
Wikipedia
Literair Gent
Guido Deseijn - Omtrent Romain
Romain Royal
Op deze website kunt u een viertal sketches van Romain en Leo Martin beluisteren. U vindt er ook nog sketches van Gaston en Leo...en ook de grappen van De Peperbus... kunt er nog eens beluisteren.
Veel plezier er mee...

Santé, santé, santé...

Weinig tijd wegens de studie, maar toch wil ik u deze foto niet onthouden van een jonge Leo Martin (Gent, 2 november 1924 - 18 maart 1993) als muzikant in het orkest van Willy Rockin. Ik vermoed dat dit ergens in de vijftiger jaren moet geweest zijn.. U ziet hem hier met het de saxofoon aan het werk.
Meer info over hem en zijn latere carrière als komiek samen met Gaston Berghmans vindt u hier en hier .





Op het internet zijn ondertussen ook tal van video's terug te vinden van de bekendste sketches van dit duo.
Zo kunt u er onder andere de volgende bekijken :

De rijschool
De douanecontrole
Charly sterft
Het gezin van Pamela
Joske Vermeulen ook natuurlijk
De ijskast
35 gedeeld door 7
De verzoening
Een fragment uit de film Hong-Kong
Regen en zon
De onzichtbare hond

En zo blijft terug een van onze bekendste Gentenaars toch nog een beetje in de herinnering voortleven.
Het is nu wel leuk om te weten dat er sinds 2006 ook een reus 'Leo Martin' bestaat, maar de onovertreffelijke 'Leo' zelf bezig zien vind ik toch nog altijd beter.
Zo, niets zo goed voor het tussentijds ontspannen als eens hartelijk lachen met de fratsen van deze onvergetelijke man. Ik zet mijnen blok alvast helemaal ontspannen verder en wens u evenveel plezier met het bekijken van de filmpjes...

Notities: Tekst en foto: paul

Vogelenzang...
Een exotische naam...
Ooit heb ik eens ergens een oude foto gezien van het Vogelenzangpark. Een park met kronkelende baantjes en fonteinen, dames met lange jurken en heren met hoge hoed. Mocht ik hem ergens vinden dan plaats ik hem wel eens.
Vogelenzang was ook de plaats waar de fabriek van Voortman stond. Over hem en het naar hem genoemde beluik schreef ik ook reeds (Allez doe Voort man).



De foto hierboven toont de directeurswoning van La Linière Gantoise, tegenwoordig Rabotvins. Iets meer naar het Berouw toe vind je ook nog de directeurswoning van Voortman, nu behorend tot de Sint-Lucassite (met dank aan Dirk Pille voor correctie en aanvuling). Als u daar op klikt wordt het wat minder romantisch want dan komt u terecht in de wereld van de 'Working-class Girls'. Een benaming gegeven aan de vaak heel jonge meisjes en de vrouwen die rond de jaren 1900 tewerkgesteld waren in de katoenfabrieken, ook in die van Voortman. Het verhaal (de scriptie eigenlijk) is in het engels geschreven, maar daarom niet minder interessant.
Beleef mee de wereld van Louise De Cock en anderen en vraag u af of u terug naar die tijd zou willen....

Notities: Een verhaal (als ik het zo mag noemen) van ANOUK DEVRIEZE, Historicus UGent en ERIC VANHAUTE, professor UGent.
Foto's : Paul

'Mister Sandman, bring me a dream...
pom pom pom pom...'

De man op de foto lijkt wel te dromen over dit liedje ...alhoewel ik betwijfel of hij de voormalige hit van de Chordetttes uit 1954 ooit zal hebben gehoord
Waarschijnlijk was hij toen al lang, samen met het beroep van zandboer verdwenen naar de eeuwige 'sweet memories'.




Vroeger hoorde men hem van verre aankomen met zijn luidkeels gebruld 'ZAAAaaaaand..schuun wit za..and ' al dan niet begeleid door een knetterende ratel of een door de nauwe straten galmende toeter. En hij was niet de enige.
Bakkers, voddemarchands, mosselboeren, melkboeren, ijsventers, groenteboeren, kolenmarchands...allen hadden hun specifieke en unieke manier om hun verschijning in uw 'stroatjen' aan te kondigen. Men kon er bij wijze van spreken zijn dag- of weekindeling op maken. En soms zelfs het uur van de dag mee bepalen.

Deze straatroepers brachten als bij toverslag leven in de straat.Deuren gingen éen na éen open en, naargelang het tijdstip van de dag verschenen de al dan niet opgemaakte huisvrouwen met hun pannen, casserollen, kaba's, voitures, caddy's, plastieken zakken en dies meer. Eensgezind gingen ze op weg naar diene lawijtmaker die de zijplank van zijn kar al had opengklapt en geduldig stond te wachten. Misschien dat hij nog een laatste ratel liet klinken om die enkele 'madammekes' die NIET achter hun voordeur hadden staan wachten tot de orde te roepen. Verschenen die dan nog niet dan was dat meestal het sein voor het uitwisselen van de laatste roddels over...die madammekes.
't' Schijnt da ze...' - 'En ik è huurt...' .
Het was een spel waarin iedereen wel eens aan de beurt kwam.

Na dat alle zaken en roddels waren uitgewisseld en iedereen zijn 'cens' had gegeven of gekregen (soms teleurgesteld omdat ze voor diene èweuh corsee moar nen halve kluit' hadden gekregen of dat de patatten weeral 'zuu diere woaren' ) trokken ze zich weer in hun eigen domein terug om hun dagelijkse slameur aan te vatten en te wachten op de volgende roeper.

Buiten vochten de mussen in de nu lege straat om het beste uit de verse vijg die als aanwezigheidsbewijs door de knol was achtergelaten.

En toen, geleidelijk aan werd het stiller en stiller op straat...een na een verdwenen de roepers, ratelaars, toeteraars, bellemannen, koopwaarzangers, vingerfluiters...en de madammekes bleven binnen voortaan.
Tenzij ze de ijskar hoorden met van dat ellendig electronische getjingel.

En als de ingeweken Gentenaar luidruchtig zijn vreugde uit bij een bruiloft of de overwinning van de voetbalploeg, dan kijken ze verbaasd naar buiten of er soms een betoging is of brand of zo...want een dergelijke gebrul, geratel en getoeter hoort toch niet meer in deze tijd !!